Het technische begeleidingsteam had vooraf een hele kluif aan het samenstellen van een volwaardig elftal. Gewapend met laptop werd dit op donderdagavond in de kantine toch tot een goed einde gebracht. Met de hulp van twee spelers van het niet-spelende Olympia’60 4 én een geheime troef moest het kunnen lukken.

Die geheime troef was niemand minder dan Jack Nollen. Als oud TSC-speler wilde hij graag de wedstrijd tegen zijn oude club meemaken. Navraag leert dat Jack zijn voetbal hoogtijdagen had in 1973 en 1974 in de A1 van TSC. Dit was tevens de laatste keer dat Jack gevoetbald had.  

De scouts hadden goed werk geleverd. Alleen de Olympia 4 spelers in bloedvorm werden geselecteerd. Voor de achterste linie was dit de topfitte, afgeslankte Hans den Boer.  Voorin was Ruud van Hees de geschiktste kandidaat. Sinds zijn trouwplannen vliegt hij ook over de voetbalvelden en scoort uit alle gaten en hoeken. Kortom, de best wenselijke versterkingen. Uiteraard mochten de gastspelers de penalty’s mee nemen. Voor Hans den Boer een zaligmakend gevoel om een keer te scoren in het vijandelijk doel.  Ruud had last van een polletje waardoor de bal overging. Het puntertje van Jack was wel prijs.

Bij Olympia nam Peter Peeters plaats in het doel. De digitale snelweg verhinderde niet dat de afmelding van keeper Hans de Jong niet was doorgekomen.  Peter, die zou uitgroeien tot beste speler van het veld, moest in de eerste helft een aantal keer handelend optreden op de sluwe uitvallen van TSC. Olympia had wel het betere van het positiespel en wist daarom toch ook kansjes te creëren.  Een voorzet van Marc Peeters was op maat voor Edje die op randje van buitenspel de 1-0 aantekende. Het vlagsignaal van de grensrechter werd genegeerd door de arbiter van dienst. TSC was “not amused”. Kort daarna werd dit glad gestreken door een penalty doordat een speler van TSC lichtelijk aan de arm werd vastgehouden. De pingel werd feilloos benut. De gelijkmaker was een domper voor Olympia. Het beleefde een moeilijke periode.  De coaches wisten het niet. De spelers liepen verkeerd, keken vertwijfeld rond en misten kansen. En wie moet er op zo’n moment opstaan? Juist. De voorzitter ! Een schijnbaar afgeslagen aanval werd door Ruud opgepikt. Hij bedacht zich geen moment en met een prachtige lob passeerde hij de kansloze oosterhoutse keeper. Een wonderbaarlijk doelpunt dat hij waarschijnlijk nooit meer zal maken. Logisch daarom ook dat hij na dit toppunt prompt werd gewisseld. Op je hoogtepunt moet je stoppen.

Na de rust werd het spel er niet beter op. TSC, met voorin een aantal zeer goede voetballers, drong meer en meer aan.  Het leverde kansen op maar steeds was daar Peter Peeters die zijn goal schoon hield. En die keer dat hij wel gepasseerd was, was het Hans den Boer die met een ultieme sliding de bal van de lijn redde.  Ook Olympia had natuurlijk nog kansen. De debuterende Jack Nollen was zelfs nog dicht bij een doelpunt. Aan de andere kant maakte Ed 3-1 die bevrijdend zou moeten werken.  Dit was niet helemaal het geval waardoor snel weer de marge tot één werd verkleind door TSC (3-2). De billenknijpende minuten die vervolgens volgden zijn eigenlijk onbeschrijfelijk.  TSC kreeg kans op kans. Maar op de één of andere manier werd het geen doelpunt. Veelal was het Peter Peeters die met kunst en vliegwerk zijn taak vervulde. Maar ook de verdediging, paal, lat en de slechte afwerking van TSC hielpen mee.  In de slotminuut leek het vonnis alsnog geveld te worden. Maar ditmaal was het Jouke (us Abe) die zijn hele ziel en zaligheid voor de bal gooide. Een pijnlijke confrontatie maar ook de mogelijkheid om wat tijd te smokkelen met een geveinsde blessure.

Na het verlossend fluitsignaal een vrolijk Olympia’60 en een teleurgesteld TSC. Vorig jaar waren zij de kampioen maar ook toen won Olympia 2x van hen.  Onder het genot van een biertje konden Ruud en Peter er mee leven dat ze de titel “man of the match” samen deelden.

Zaterdag mogen de veteranen zich weer op sportpark Crispijn presenteren.  Ditmaal komt het sterke  NEO’25 op bezoek.  Aanvang 15:00 uur.