De romantiek van het B-veld en de diepe wonden van een oorlogsslachtoffer.

Wat is de status van een B-veld eigenlijk?

Is het gras er minder groen, of misschien ietwat zachter, de palen ronder, de kalk witter?

Nee, niets van dat alles; een B-veld is eigenlijk voor de B-garnituur. Een veld waar de vereniging het liefst leden laat spelen ver uit het zicht van de kantine. Een tikkeltje achteraf, opdat men het werkelijke niveau niet kan analyseren. Een veld ook zonder reclameborden. Sponsors associëren zich tenslotte liever niet met enigszins corpulente veertigers die nog steeds denken dat het lichaam doet, wat de hersenen bedenken. Hier lopen jongens die nog steeds met weemoed terugdenken aan voetballers als George Best. Wapperende manen in de nek, de geur van malt whisky uit het ongeschoren gelaat, en strepen lippenstift in de hals als tekenen van zwoele maar hartstochtelijke avontuurtjes de nacht er voor. George Best had altijd lekkere wijven, kon zuipen als een grootvorst en arrogant voetballen als de beste. Die zou waarschijnlijk wel in het vierde meekunnen.

Nee, het vierde heeft een nobele reden om niet op het A-veld te spelen:

Zij gunnen de jeugd (in dit geval de C-2) een mooier podium en enig bijgeloof kan ons niet ontzegd worden: we hadden ook al enkele mooie overwinningen geboekt op veldje B.

Die zegereeks is nu abrupt onderbroken door de Oranje-Witten uit D’n Hout.

Is er nog iets te analyseren op voetbaltechnisch gebied? Nee, niets nada, niente. Geen Snor met Televizierring  kan iets zinnigs melden over deze slechte vertoning van het Vierde. Er waren andere factoren die beslissend waren.

O.a. de “No-look-Pass”.

Voor diegene die niet weten wat een “no-look-pass” is:  dat is een pass gegeven in een andere richting dan de speler kijkt.

Dat het Vierde een zeer intelligente selectie heeft is genoegzaam bekend. Maar wist u dat zij ook zeer innovatief zijn? De oorsprong van de “No-look-pass”  ligt nl. écht op het Crispijnhof.

Die No-look-Pass die doen we bij het vierde al jaren… Je kijkt naar de speler rechts naast je; en vervolgens knal je de bal de andere kant in vol in de voeten van de tegenpartij. Hoe verrassend!

Bij het vierde voegen we daar dan nog een extra dimensie aan toe: We roepen de naam van een speler die de bal nooit zal krijgen. Soms zelfs van een speler die wissel staat, of thuis met de kinderen aan het punniken is. Niet alleen verrassen we hiermee onze tegenstander, het wordt ook niet altijd begrepen door “de nieuwe jongens van het Vierde”. Zaterdag was het No-look-pass gehalte iets te groot. Er was zelfs een speler (ik noem geen namen maar tsjonge, jonge wat leek die gast op Jeroen), die na de wedstrijd een erelidmaatschap medaille kreeg van Irene ’58. Voor bewezen diensten, als u begrijpt wat ik bedoel….

Wat was nog meer opzienbarend?

Was het de €2,50 die in de tas met waardevolle spullen verscholen zat tussen de Rolexen en

I-phones? Nee, dat was het benzinegeld van Danny.

Was het de dubbele flik-flak van Guus die hoorde dat de terreinknecht van ONI in een Maserati Grand Turismo rijdt?

Misschien het feit dat de Witte niet alleen een sjekkie uit-de-draai rookt, maar ook een doelpunt uit-de-draai kan maken?

Of was het toch het prachtige diagonale schot van Armando van ruim 78 meter dat onderweg helaas jammerlijk van richting werd veranderd door JP. Méér schieten Armando, je kunt het!

Opzienbarend was ook de aandoenlijk klinkende uitroep van onze eigen Hakan Sukur van het Vierde:  Mahmut. Groot, sterk en met bezweet voorhoofd riep hij tegen Carl,  in een dialect wat het meest lijkt op dat van een marktkoopman uit Cappadocie en een roeicoach van Roeivereniging “De Bosporus” : “Godnondeju!” “Godnondeju!” Wat toch onvervalst Brabants is.

glADiator.

Ook hier lag niet de oorsprong van het verlies.

Het zat ‘m in het verlies van een ware oorlogsheld. Een krijgsman, een strijder op zoek naar herkenning en erkenning. Een veteraan die hetere vuren heeft gevoeld, stormachtige zeeën heeft bevaren, heroïsche daden heeft verricht, gevallen is en weer is opgestaan. Met rechte rug tegenstanders te lijf gaat. Een man die een mooiere naam verdient dan dat hij heeft:

Ad zou eigenlijk Adrian (spreek uit: Eedriejen) moeten heetten, of Krimson. (zie Suske en Wiske)

Na de gruwel beelden van een stervende Khadaffi op vrijdag had heel Olympia het wel even gehad met bloed en open wonden. Dat het leed van Ad ooit in één adem genoemd zou worden met de dood van een dictator had niemand kunnen bevroeden. Maar het was pijnlijk (letterlijk en figuurlijk) te zien dat een krijsende Ad (Gerard Joling had geen octaafje hoger gekund) met pijn vertrokken gezicht smeekte om aandacht.

“Ziededanounie!?””Geziettuttoch?” “Kikdan!!!!”

Ad kronkelde als een onthoofde officier in Platoon II over het veld, hopend op medelijden en een waterzak. Die waterzak was inmiddels in gebruik genomen door Stef en Ennio die een nieuwe attractie van Aqualand probeerde na te bouwen. De bank krapte aan de kont, de toeschouwers draaiden de rug en keken naar de verrichtingen van de C2 op veld-A, Ad’s medespelers mompelden wat over inspelen en uitschuiven en de scheids probeerde te achterhalen wat voor konijn er over het terrein van Ponyclub De Toekomst liep.

Niemand bekommerde zich over Ad. Hij schreeuwde naar voorbij fietsende Vutters, riep om hulp bij een verdwaalde visser langs het kanaal: “ziedehetnounognie!!??” “vier noppen, ge ziet het toch, nie normaal man!!!”. Nul op rekest. Het slagveld zweeg, het slachtoffer was alleen. Danny liep nog even naar Ad, maar dat was alleen om te kijken of de afdruk van de noppen van hetzelfde merk schoenen was dat Nacer Chadli altijd draagt. Zelden zal een man zich zo alleen hebben gevoeld. Totaal genegeerd door alles en iedereen.  Ad de personificatie van strijd, ruwe bolster, blanke pit (en hakjes), het slachtoffer van een stalen noppen en een hersenloze sliding. Een trieste afgang van een groot sportman.

Maar alles kwam goed.

De oorlogswond was nog niet geheeld. Maar met in de ene hand een koude Juup en in de andere hand een frietje speciaal en Bonki werd hij aangesproken door Houtse schaver:

“Bij jullie speelt toch die gast die al die Zilveren schoenen heeft gewonnen?”

Ad nam een hap en slok. “Je bedoelt zeker Ad Vermeulen?, vroeg ik enigszins cynisch”.

“Ja, ja inderdaad, Ad Vermeulen , die gast is écht goed! Antwoordde de Houtse schaver.